
ane 
roekrak ‚„dissoneerend, rommelig”; boerbar „in wanorde dooreen”; roesroes 
„uit een boom glijden”; daldil „ongelijk van lengte zijn”; enz. 
b. werkwoorden die een beweging, houding of toestand aan- 
duiden, als: lawes gaan”; veh „komen”; djekdjek stilstaan”; noenoe 
„suffen”, „zitten te suffen”; kiam „„wegloopen”; tek „gelooven”; toendoekt 
„Slapen, slapende zijn”; enz. 
c. Werkwoorden die een teweeggebrachten toestand aandut- 
den, als: loeam kokend” van water; ser „volgeloopen” van de palmwijn- 
koker; toeboeh „geboren, te voorschijn getreden” van menschen, een enkele 
maal ook „al opgekomen” van planten; bajak „rijk zijn”; padjek „rechtop 
staand”; pantek „opgericht staan” pintoe „gesloten”’; poeltak „uitgekomen, 
opgekomen” van de zon, „doorboord” door geweld van binnen uit, „gëexplo- 
deerd” enz. 
Uit deze verdeeling blijkt reeds dat het onjuist is deze woorden werk- 
woorden te noemen, vooral de derde soort, die een teweeggebrachten toe- 
stand noemen. Met hun onderwerp vormen deze woorden een nominalen 
zin; aan den vorm is het niet te zien of men een werkwoord, dan wel 
een adjectief voor zich heeft. In zinnen als: kiam akoe „ik loop weg”, en: 
goetoel akoe „ik ben ondeugend” is het aan den vorm niet te zien of men 
met een werkwoord, dan wel met een bijv.n.w. te doen heett. Men moet 
dus op de beteekenis, die het woord in den zin heeft, afgaan. 
S 35. In vele gevallen geeft echter het suffix en een middel aan de 
hand om licht te verspreiden over den aard van het woord. Nemen wij 
de bovengenoemde woorden kiam en goetoel. Wanneer wij achter kiam en 
goetoel het suffix en plaatsen, dan wijzigen zich hunne beteekenissen als volet: 
kiam wordt een meervoudsvorm, 
goetoel wordt een comparatief, 
kiam akoe ik liep weg”; maar: kiamen kalak kerina „alle menschen lie- 
pen weg”. 
Daarentegen: goetoel akoel ik ben ondeugend”, maar: goetoelen kam 
„gij zijt ondeugender”. 
Door deze proef zien wij dat er stamwoorden zijn die verbale betee- 
kenis hebben en stamwoorden die meer een adjectieve beteekenis hebben. In 
beide gevallen heeft dus het suffix en vermeerderende beteekenis; bij die 
met verbale beteekenis duidt deze meervoudsvorm het meervoud der 
handeling aan, waardoor ook het onderwerp meervoudig wordt; bij die 
met adjectieve kracht beteekent het eene vermeerdering der eigenschap 
en daardoor een comparatief: 
Voorbeelden van w. w. met meervoudsvorm. 
lawes gaan”; lawesen kalak kerina „allen gingen weg”; de een na den an- 
der ging weg. 
reh komen” rehen kalak kerina koe roemah pengoeloe „alle kwamen naar het 
huis van het dorpshoofd”. 


