
ee NN 
Kam (verkorting van kamoe Mal. hamoe Tob.) is beleefd enkelvoud en 
meervoud. Soms wordt het gevolgd door kerina „allen, alles”, dus: kam 
kerina „gij allen”. 
„Wij”, den aangesprokene ingesloten wordt weergegeven door si, mis- 
schien een verkorting van sita (Dairisch) „wij’. Sibovat „wij nemen ’t” 
Sipekpek „wij slaan ’t”’ enz. 
‚ „iboeat lebe tjangkoel, djenari sitjangkoeli taneh e, djznari sisozan page „eerst 
nemen wij een hak, vervolgens bewerken wij dezen grond, vervolgens 
planten wij rijst”. Sidaht lebe djoemanta, „wij gaan eerst naar ons veld”. 
Met kami sluit men den aangesprokene buiten; isoeroeh kami kam „wij 
gelasten U (dit of dat te doen)”. 
Natuurlijk kunnen de persoonlijke voornaamwoorden vervangen worden 
door alle andere woorden die het onderwerp voorstellen; bijv. 
isoeroeh radja „de vorst beval” 
degi bapa akoe „vader haalde mij’ 
úrigep arimo permakan ndai „de tijger greep den herder aan”. 
iboeniken bibi serpina „tante verborg hare dollars”. 
Uit den huidigen stand der taal is het moeilijk meer op te maken 
welke de beteekenis geweest is van het prefix { zooals dat voorkomt bij 
de vervoeging der werkwoorden bij den tweeden en derden persoon; bijv. 
(boeat, ibahan enz. Het komt mij voor, dat er in de zeer oude benaming 
van den schoonvader: dibata {dah „god ziet”, in denzelfden zin als koe-idah 
„ik zie 't’, wel een vingerwijzing ligt dat / de beteekenis moet hebben 
van een persoonlijk voornmw. Uit zinnen als in het verhaal van den 
Sibajak Baroes Djahe, (pag. 25 boven; zie de lijst hierachter): la beloeh 
erboelang, la enggo idah kalak erboelang „hij wist geen hoofddoek te dragen, 
had niet gezien hoofddoek-dragende menschen zoolang hij geleefd had”, is 
uit la enggo ‘dah niets op te maken, daar wij hier veronderstellen mogen 
‚_ dat idah hier staat voor {-idahna maar na hier verzwegen is. Stond hier 
| 
Ï 
[ 
| 
if 
| 
Î 
| 
fi 
| 
1 
| 


inplaats van %dah bijv. begi, dat zou er stellig begi staan. Nu is { samenge- 
smolten met de % van %dah. 
Of wij dus met dit voorvoegsel # een persoonlijk voornmw. dan wel 
een voorzetsel voor ons hebben, laat ik hier rusten; men zie ook het 
gezegde bij het infix %. 
S 55. De beteekenis van den vervoegden vorm wordt duidelijk, 
wanneer wij ons het gebruik voorstellen dat er van gemaakt wordt in 
den imperatief en dan dien vergelijken met den imperatief van den 
geprenasaleerden vorm. 
Men leert den kinderen: „Gij zult geen vlinders dooden!” Gij zult 
geen vlindermoord begaan!” Dit drukt men uit als: Ola moenoeh kaba-kaba. 
Bij dit gezegde heeft men geen bepaalden vlinder op het oog, maar 
spreekt in het algemeen. Nu gebeurt het echter dat iemand een vlinder 
gevangen heeft en dien dooden wil; dan komt gij er bij en zegt: Ola boe- 
3* 




