vermeerdering der eigenschap en daardoor vormt het een comparatief. 


en 




















looven”’, als comparatiefvorm tèkën geschreven wordt, wiel den klemtoon op 
de eerste lettergreep. | | 
Achtereenvolgens zullen wij hier de bovengenoemde suffixen behandelen. 
S 75. Het suffix en. (en LI.) 
In het Toba-dialect treft men twee suffixen aan, nl. an en on, welke 
in het Karosch beide door en worden weergegeven, (vandaar en Ien en ID). 
Al heeft men naar den vorm dus in het Karosch slechts één achtervoegsel 
en, de beide beteekenissen die an en on in het Tobasch hebben, worden 
hier ook gevonden; wij zullen dus hier onderscheid maken tusschen 
en==an en en =on. (en L en en II). Beide achtervoegsels vormen slechts 
naamwoorden of naamwoorden met verbale kracht. 
S 76. Allereerst nemen wij en [. Dit suffix komt voor in de volgende | 
verbindingen: Rin 
substantief met en, Ei 
stamwoordelijke w.w. met en, 
verbaalstam [transit] met en, 
et. en Ae; 
pe geprenasaleerde verbaalstam met en, Ed 
RE. en î 
Eet en 
infix in en en 
ED ei. en 
Bees. en 
Be en 
telwoord en en. 
Wij zullen hier niet alle voorkomende vormen behandelen; reeds bij de 
stamwoordelijke w.w. hebben wij dit gedaan voor zoover het noodig was. 
Van lawes „gaan’”” wordt lawesen gevormd „een heengaan van vele menschen”. 
Het maakt dus een meervoudsvorm van deze w.w.; ook van de kleine groep 
van werkwoorden die. het voorvoegsel me niet afwerpen als er en achter- 
gevoegd wordt, zooals megoelang, vormt het een meervoudsvorm, megoeld- 
ngen kajoe koesoeah „boomen rolden naar beneden”. 
Bij de werkwoorden met prefix me welke als predikaten optreden, vormt 
en van hunne verbaalstammen comparatiefvormen; van oeli „moot, oelin Ì 
„mooier” (men zie aldaar). In beide gevallen heeft en „vermeerderende EA, 
beteekenis”; bij de stamwoorden met verbale beteekenis, duidt deze meer- | 
voudsvorm het meervoud der handeling aan, waardoor ook het onderwerp 
meervoudig wordt; bij stamwoorden met adjectieve beteekenis, beteekent en 
S 77. Het hier te behandelen suffix en I, kan verklaard worden als aan- 
duidend: de plaats waar de handeling gewoonlijk wordt uit 
geoefend. Deze plaats kan ook een persoon zijn, als plaats gedacht, 

