
roemalvmoe „jouw huis” 
roemalma „zijn (haar) huis”. | 
De voornaamwoorden voor het enkelvoud hebben nog een verlengden 
vorm, nl. 
roemahkoenda (zelden roemahkoena) „mijn huis” 
roemalmmoena „uw, jouw huis” 
roemalhndoena „uw huis”. 
De meervoudsvormen: 
roemah kami „ons huis” (aangesprokene uitgesloten) 
roemahta „ons huis” ( 5 ingesloten) 
roemahndoe „uw huis” 
roemah kena „jullui huis” 
roemahma „hun huis”. 
Aangaande den vorm moet nog opgemerkt worden, dat koe en fa een 
overeenkomstige nasaal aannemen, wanneer het woord op een klinker ein- 
digt; uitgezonderd op e en o. Voorbeelden: 
bapad-ngkoe „mijn vader”; nande-koe „mijn moeder”; 
bapd-nta „onze vader”; sapo-ta „onze tuinhut'’; 
nipi-ngkoe „mijn droom”; pagë-koe „mijn rijst”; 
lemboe-ngkoe „mijn koe” piso-koe „mijn mes”. 
Het gebruik van moe, (tweede persoon), dat vaak ook een platte manier 
van spreken is, wordt dikwijls tot ’m afgekort als het bepaalde woord op: 
een klinker eindigt. Dus niet bapa-moe „jouw vader”, maar bapam’; nan- 
dem’ „je moeder’; minim’ „je grootje”’; nim’ „zeg je”. 
Ook de afgeleide zelfstandige naamwoorden nemen de bezittelijke voor- 
naamwoorden achter zich: 
tinaroehna „zijn eieren”, 
perbahanna „zijn wijze van doen”, 
pemoeatkoe „mijn wijze van nemen”, 
penoëngkoenina „zijn vraagbaak”, 
si nilebendoe „wat voor U is”, 
Oh perbammoe sadja maka la dat „ach, alleen door jouw manier van doen 
kreeg ik hem niet” [nl. den vogel}; dahi koeta si ni lebêndoe „ga naar het 
voor U liggende dorp”. 
Na als derde persoon enkelvoud, wordt gewoonlijk door „zijn” vertaald; 
er zijn echter gevallen dat de vertaling door het bepalende lidwoord beter 
is, omdat -na dan doelt op de betrekking van het woord waaraan het ge- 
hecht is tot een bekend geval of een bekend voorwerp. Bijv. sangkarna 
„de hengst” (van het paar); mesangat perdaboehna „lhet geluid van) den 
val (der vrucht) was hevig”. 
wi 






































