112 —… 
In het verhaal van den domme die een buffel wou gaan koopen, maar 
niet wist wat een buffel was, komt de volgende verbinding van ah voor. Men 
had hem” gezegd dat een buffel gras eet; toen hij iemand met een krabber 
(ngiskis) zag werken, zeide hij: „ik wil dien buffel koopen”. Nina kalak 
ndai: Kerbo kai? „Wat voor een. buffel?” Ah ng'ena. „Die daar bij 
jou”. Nu slaat ah hier op den krabber, en &na op de hand van de 
vrouw, die den krabber vasthield. De domme kent geen buffel; daarom 
deze onbepaalde aanwijzer. 

NOOT. Ik schrijf ah en niet a, zooals men weleens ziet. De h aan het eind mag niet 
sterk gehoord worden en de a vooral niet als open a, daar dit moeilijk kan als 
men de lippen vooruit steekt. Hetzelfde geldt voor idja „waar”, en idjah „daar”. 
ldja heeft een heldere a, maar “djah is doffer, al naarmate men de lippen meer 
vooruitsteekt, iets wat men vaak doet naar evenredigheid van den afstand dien 
men met de lippen aanwijst. Soms wordt dan idjah = idjoh. 


di > ze E re 
We 
Kalak ah rand kerina koe sabah „gindsche lui gaan allen naar het natte 
rijstveld om te oogsten”. 
Ah ola boeat, nembeh kari empoena „dat daar moet je niet nemen, straks 
is de eigenaar boos”. 
Ibas djoemana ah nterem kalak rani „op zijn rijstveld ginds oogsten heel 
veel menschen”, 
Lawes koedja toea-toea ah? „Waar gaat dat gindsche oudje heen?” 
Kalak ah anak sekolah „die jongens daar zijn schoolkinderen”. 
Isë si reh koe roemah toean ah ndai? „Wie kwam daar zooeven naar het 
huis van gindschen heer?” 
Soms ook slaat at op een aan beiden bekend persoon en kan dan 
ongeveer beteekenen „die bekende’, zooals wij ook wel zeggen: die Willem 
is toch een gauwdief”. Bijv. Si Bangsa ah degil toehoe-toehoe „die Bangsa 
is toch een heel ondeugende kerel”. 
Se 
ee 
8 171. Wij willen hier in het kort even wijzen op het verband tus- 
schen de bijwoorden van plaats en deze aanwijzende voornaam- 
woorden. Reeds zeiden wij in den aanvang, dat uit den aard van deze 
aanwijzers reeds voortvloeit, dat zij ook plaats aanwijzen. De bijwoorden 
van plaats zijn afgeleid van deze aanwijzers. 
enda „deze, dit, hier”, idjënda „hier, bij mij’; 
Ena „die, dat daar”, idjena „daar, bij U”; 
e „die, dat”, enz. idjë „daar” (bij hem, haar enz); 
ah „ginds, gindsch(e),” idjah „daar” (onbepaald, verder). 
Sn En 
v 
we 
> E 
Ĳ 
ak ’ 
‘ 
n- [ 
ik} 
4 No 5 
Nx 
: uik 
a) 
' À 
* sp 
' DN! 
" ui 
Aj H 
CRE … Bf 
' 1e 
EE Hi 
EAR: 
‘ 
En 4 
ORE 
REET 
be LI ï 
8 ‚t Í 
AEL | 
de PE, 
' « [T 
2 Ge MN 
„et ‘ 
ri ai 
EEP OEE 
Ls Mt 
hee t 
\ he 
iN 
Ï 
. ; 
LEN fi 
LEN Ob et 
Re 1 0 
j Âe | 
P Den 
Re ‘ 
. 1e 
Tm 
: te 
h 
S ni 
REK LEG 
t nn 
EM, a 
Fi Ml 
kk DALES | 
Ei EE 1 
setten SE 
0 2 
ut 
ve wedd 
pn LEK dal 
N $ 4m 
‘ VIVERE 
" on bolt 
: Lik 
fe eed 
‘ dk 
_… 
Ô Pl IN 
5 died 
n din 
agr tt Of 
LR re | 
blaets 4 
EEK 
veh Î 
rg 
Ô ï Ì 
DEET RE 
„ Ve d 
à 
. vate 
att, 
Et 
‚ Ker TR 
en 

NOOT, Idjenda is misschien ontstaan uit een niet meer gebruikelijk idi en enda, wat 
langzamerhand geworden is idjënda; idje uit idi en &, enz. Idi wordt niet meer 
gehoord; edi als aanwijzer = 8, hoort men nog wel in Langkat en de Goenoeng: 
goenoeng. Idi zit nog wel in bagidina „aard, natuur”. Vergelijk kendjoeloe en kendjahë. 






