








ali 
pn 4 _ 
ETE ERE. 
me 
























» ke 
J ni \ if 
en © if 
KCE 
et (6 
Mat 
kl "4 
riad 'he / 
et ; 
LN 5 ge 
} RON. 
d …‚t | 
„ 4 
4 IN 
’ PR Pik 
etat. 
A (if 
ikk 
et bed 
EE 
ERM 
dB | 
LE | 
tk 
ril) 
5, bi, e kj 
en Ar vl 
EA | 
En rt id 
k ei 
tn 
EN kj 
ks WIG | 
A er 
E U 
3 é il 
’ # 48 
BN {| 
ORN: 
Aho) | 
AL 
p n Ki 
' 15 EI 
il 
bend se Hald 
4 old in . 8 
hd . br 
PAG 
dei MN 
«jy. Mol 
est. Ml 
s SES! 
Rn TORA | 
nets nl 
RE 
MRE 
KENDA 
. p + 
Keek | 
Ì 
ET 
: ei 1 
ie 
an 
4 N 4 
bi | 
‘ t | 
, \ 
I À ijd 
ilt 
kij 
KN | 
N wd 
î toe Hel 
. df 
«Wiid al 
EH 
… + KE 
ee 
Gs An 
Hd 
Ld ‘ 
hs «HR 
TO ENE ol 
RAA | 
"tn 
Pad 
ee { | 
Nh 
N old” | 
tert Af 
Kn TE ds 
MR 
TR) 
ed Cn en 
atd 
ze atd UA 
Eet OE 
Air WE 
‚_Â is 
ed KN 
kt 
du A! 
X. ij 
et Kete 
\, Bt) | 
Es vl 
RER | 
ins 
— 118 — 
„Niemand” is: ús& pe lang „wie ook niet”. Lit ndat kalak 4 djamboer ? Lse 
pe lang. „Was er zooeven iemand in het jongelingsgebouw? Niemand,” 
Lang wordt la als er nog een ander woord volgt. LsZ pe la koe roemah 
„wie ook niet ging in huis”; „niemand ging in huis”. 
Ise met een voorzetsel wordt ook onbepaald voornaamwoord”. 
Tah ise kin moeat badjoengkoe Enda? „Wie toch zou mijn jasje genomen 
hebben?” Soengkoen ise gia, la penah akoe nangko, „Vraag wie ook, nog 
nooit heb ik gestolen” 
Van kai heeft men nog de volgende onbepaalde voornaamwoorden 
gevormd. 
Kai atendoe? „Wat wil je?” Tah kai tah kai! „Wat je maar hebt, het 
een of ander.” 
Kai pe bene idjenda „alles raakt hier weg” (wat ook). 
Kai gia isoeroeh idahina „wat men hem ook opdraagt doet hij”; 
kai gia „wat maar, wat ook”. 
Om „alles” uit te drukken met wat er in of bijbehoort, zegt men: si 
nasa lit of si masa Ut, ook „het heelal” wordt met si nasa lit aangeduid. 
si nasa lit itepa dibata „God heeft alles geschapen”; 
si masa lit t roemah akoe empoena „van mij is alles wat in huis is”, 
Met anoe duidt men een persoon of plaats aan die men niet noemen 
wil of kan; st Anoe ibas koeta Anoe ‚N. N. in Nergenshuizen”. 
Met kadih spreken jonge meisjes elkaar aan; ongeveer ons „meid”, 
zooals jonge meisjes elkaar in Nederland wel betitelen. Maar kadih is ook 
een woord om iets te noemen wat ons niet wil te binnen schieten. Bijv. 
„Hoe heet dat ding ook weer?” eh! kadih! Men kan het zich op dat oogen- 
blik niet herinneren en noemt het dan maar kadih. 
Deba beteekent „deel van iets”. Bangkoe deba! „Voor mij een deel!” „Geef 
mij ook wat”. Deba ngelapah babi, deba moeat boeloeng, deba nasakken beng- 
kaoe „een deel (eenigen) slachten het varken, eenigen (anderen) halen bla- 
deren, eenigen (weer anderen) koken de toespijs”. Soms komt het ook 
herhaald voor: Kerina iroeahi kam rebi? Lang deba-deba ngentja. „Heb je 
gisteren alle (planten) uitgetrokken”? Neen, slechts eenige”. Deba-deba lah 
gia bangkoe „slechts eenige maar voor mij”. 
Vervangt men in den boven aangehaalden zin deba door Ut, dan krijgt 
men een eenigszins andere beteekenis. Lit si ngelapah babi, lit si moeat 
boeloeng enz. „Er waren er die het varken slachtten, die bladeren haalden 
,’ 
enz. 
Deba met suffix en en den aanwijzer si er voor beteekent bepaald 
„de andere”. 
La mehoelt gadoeng Enda, boeat si deban „deze aardvruchten zijn niet mooi, 
neem andere”. HE ngentja pet ia, st debäân langgit „deze slechts wil hij 
hebben, een andere niet”. _— | 
Asadkai komt ook voor in de beteekenis van „al, alles”; 
asakai dat, as& kert „al wat hij ontvangt, dat gaat op”. 

