
ren 
is het, waar, werkelijk”. Zie voor de heteekenis van oez bl. 128. 
Bepaalde instemming betuigt men met uitroepen als: 
mak däteisL mi 
me kap „daar heb je ’t”. 
kal me 3,200 is het goed. Dat is 't”. 
man boeaten. „dat moeten we hebben. Dat is ’t juist”. 
CS{ SS Er CSI 
S 204. Men roept iemand ho! of o! Kent men den persoon niet, dan 
voegt men er silih zwager” bij, en zoo het een vrouw is bibi „tante”. 
Een vrouw spreekt een vreemden man aan met mama „oom” of toerang 
„broer!”, ; 
Het woord waarmede men iemand uitnoodigt te komen is mari! „kom 
hier”. 0 silih, mart koedjenda „O zwager, kom eens hier”. 
Leedwezen drukt men uit met ak of oh. 
oh! enggo mate bapa „ach! vader is dood”. ok ! anak enda! „och, die bengel.” 
Wegjagen doet men iemand met nak! „scheer je weg”. Het schijnt 
ook gebruikt te worden in den zin van „pak aan”, als men iemand iets 
aanreikt. Bij aanbieding gebruikt men beleefd endi of endih. Endi! 
oeisndoe si mborenda. „Ziehier je kleed van onlangs”. Men ontvangt het en 
zegt dan beleefd enta! wat zooveel als de ontvangst constateert. 
lets wijst men af men djange, vooral ook als men een bericht niet 
gelooft. Het bestaat uit idja nge 2. „waar is dat!’ Hoe is het mogelijk! 
Idjange bantji. „Hoe kan dat! Dat kan toch niet! Dat geloof ik niet!” 
Ih! is een uitroep van verbazing. Zoo ook ia oh! 
Met andi uit men zijn pijn; met andiko ook, maar tevens zijn smart 
en deelneming. Beiden zijn waarschijnlijk verbasterd uit nande en nan- 
dekoe resp. „„moeder” en „mijn moeder”. Andiko enggo mate anakkoe Enda. 
„0, mijn kind is gestorven”. 

NOOT. Het is zeer goed mogelijk, dat andt een ouderen vorm van nande te zien geeft 
Verwantschapsnamen die veel worden gebruikt, krijgen vaak den vorm dien de kin. 
dertaal er aan geeft. Tweelettergrepige woorden die met een klinker beginnen, 
voegen in de kindertaal vaak voor dien klinker den medeklinker waarmede de twee- 
de lettergreep begint. Zoo spreken bijv. de Tontemboansche kinderen de woorden 
ama’ „vader”, ina’ „moeder”, ito’ „oom”’, apo’ „grootvader” uit: mama’, nina’, tito’, 
papo’, en het Toradjasche ine wordt in den kindermond nene. Ook de Maleische 
woorden mamak en nenek zijn zulke vormen; nande kan er dus ook wel een zijn. 
Adr. 

Bij het naderen van een badplaats roept men bo! of boa! om de 
badende vrouwen te waarschuwen dat er mannen aankomen. 
Vriendelijk zegt men na een woordje jegens kinderen en meisjes da. 
Boeat bangkoe roedang ena, da! „Neem voor mij die bloem daar, ja!” 
Met èle! jouwt men iemand uit. 
Een krachtige uitdrukking waarmede men iets afwijst is mada! „dat 
is zoo niet; dan kan niet”. Met fole! spoort men iemand aan iets voort te 

