43 
atque S. cespitosae L. causa fuit, a qua differt caule minus 
vamoso atque forma petalorum, in S. cespüosa ovatorum al- 
bidorum calyceque plus duplo longiorum, in S. muscoide oh- 
longorum, luteorum calyceque paullo longiorum. 
At S. decipiens Ehrh. minime similis est S. mouscoéds. 
Format cespites magnos multis rosulis compositos multosque 
zerentes caules 4— 8° altos ramosos; flores ab illis S. cespz- 
‚tosae magnitudine tantum sunt diversi, At haec planta sem- 
per insignis est multitudine tironum  sterilium , quorum inter- 
nodia sunt longissima. Folia habitu ab 1is S. cespitosae gra- 
vissime differunt. Sunt 5 — $9-fida, lobi non contigui sed 
paluati neque lineares sed elliptiei vel lanceolati et acuti, 
Deinde petiolus plerumque trinervius longis pilis est vestitus, 
ut interdum folia quoque. — Denique foliorum color in hac 
planta atrovirens, in 8. cespitosa L. autem laete viridis, 
quod in speeiminibus bene siccatis quoque cernere potes. 
Koch jure contendit specimina parva S. decipientis ab ill. 
Hampio in Hereynia collecta eum planta arctica congruere 
et S. groenlandicae L. esse tribuenda, at haee forma alpina 
S. decipientis Ehrh. vel S. cespétosae Koch non est confun- 
denda eum S. cespitosa L., quae cum illa in Scandinavia et 
Lapponia observatur. Hane veram Linnaei S. cespitosam 
esse non solum id demonstrat , quod omnia specimina hujus 
plantae a botanieis scandinavieis colleeta nomine S. cespito- 
sae sunt significata, sed etiam quod Linnaei diagnosis cum 
planta ipsa satis congruit. Dicit: „folöüs radicalibus linea- 
ribus integris trifidisque, caule erecto subnudo subbijloro“, 
quod de S. cespitosa Koch vel etiam de $. groenlandica L. 
divi non potest, quae semper immerito cum S. cesp?tosa L. 
conjungitur. Deinde in Flora suec. H: folia radicalia in 
cespilem congesta cunei/ormia, obtusa tripartita, desinen- 
tia in ungues lineares. — Neque folia palmata commemorat 
