2 
tam pyrenaicam et. S. perdurantem Kit. carpathicam satis 
inter se diversas esse demonstrat. Sunt enim in $. perdu- 
rante stamina calyeem aequantia neque superantia, etiam ejus 
vegetatio ab ea alterius valde differt. Proveniunt quidem etiam 
in hae peduneuli ex axillis, at non sunt tam longi, quam in 
altera specie neque 4 vel 5 ad basin tironis sed in fine sin- 
guli vel bini. Omnino planta cespitosior est, quam S. ajugae- 
folia. \ 
Statio. In alpibus inter saxa alt. 5000’, interdum in 
valles descendens. 
Distributio. In Tatra tantum , dispersa. in Alpibus 
Seepusiis atque Liptoviensibus. 
Choes! Koseielisker Thal! Pissna! Gewont! 
Leiten, Durlsberg. Weisser See! Weisse Seespitze. 
Il. Sepala acuta. 
T Lobi obtusi. 
Saxifraga cespitosa L. sp. 278! cod. n. 3472! Ser. 
l. e. 27! Don I. c. 428?  Morett. |. c. 21? 
Syn. S. uniflora R. Brown plant. in ins. Melv. 17? 
leon. (Gunn. fl. norv. t. 7. f. 3 et 4! 
Koch sub hoc nomine S. decipientem Ehrh. et S. cespe- 
tosam L. conjungens hane plantam formam Alpium regionis- 
que arcticae esse putat. Mea quidem opinione haee con- 
junetio non admitti potest, etiamsi differentiae inter plantam 
arcticam set S. decipientem Ehrh. in Medio- Germania crebro 
observatàm parvae exiguaeque sin. — Multa specimina con- 
templatus facile diversum habitum utriusque speciei cernes. 
S. cespitosa L. densum praebet cespitem, ex quo caules 
pauci 1-—3/ alti ascendunt, unum vel 2—-4 flores gerentes. 
Folia sunt cuneata triloba, lobis contiguis obtuse linearibus, 
glabra, laete viridia atque petiolo leviter carinato, | Quae fo- 
liorum forma etiam saepe confusionis S. muscoidıs Wulf, 
