40 
Icon. Lap. l. c. t. 28 et 29. Gouan ill. t, 17. f.3! Sternb. 
rev. t. 19! 
Planta multis notis tam insignis, ut vix cum aliis com- 
mutari possit. Praecellit enim crasso caule herbaceo, foliis 
tripartitis, grosse dentatis, longe petiolatis, simillimis foliis 
Ranunculi reptantis, inflorescentia racemosa saepe secunda, 
investimento glanduloso atque capsulis inflatis saepe !/,^ Ion- 
sis. Petala oblonga sepalis duplo atque staminibus tertia parte 
longiora. Folia caulina saepe gemmas axillares inevolutas 
habent. 
Var. f. omnibus partibus multo minorem et plerumque 
ex basi ramosam longi petioli deficiunt. | Quare S. petracae 
L. simillima est, a qua tironibus differt. 
Vahlio anctore Godron et Grenier etiam nune con- 
tendunt nostram plantam S. adscendentem V. esse; sed ex 
Linnaei observationibus satis constat S. adscendentem L. 
potius S. controversam Sternh. esse neque S. aquaticam Lap. 
Dicit Linnaeus Mant. II. 384: „S. fol. palmatis, caule 
dense folioso florigero All. ped. t. 22. f. 3; sed folia minus 
divisa. Planta viscosa, undique foliosa, caulibus floriferis 
tantum e summitate.“ — Caulis non est dense foliosus in S. 
aquatica neque ,folia minus divisa* in Allionii iconem re- 
lata de nostra planta diei potest. Quo accedit quod Allio- 
nii ico praebet S. controversam Sternb. neque S. aquaticam 
Lap. Etiam clar. Fries specimina $S. adscendentis L. a 
Linnaeo collecta reperit eaque S. coniroversam Sternb. esse 
contendit. 
Distributio. In totis Pyrenaeis locis humidis impri- 
mis ad frigidissimes rivulos ex nive aeterna venientes alt. 6 
— 7000’. 
*9* Caulis humifusus pauciflorus. 
