9 
inseribitur: Revisio Saxifragarum a. h. s. X. octoginta septem 
Species descripsit. Neque multo post ali? scriptores ad genus 
nostrum illustrandum contulerunt. — Ut alia omittamus Mo- 
retti a. h. s. XXIX. de Saxifragis regionis ltalicae disseruit. 
Quum species novae generis nostri in dies augerentur, mox 
necesse erat, species in ordinem certum redigi, ut omnes uno 
in conspectu facilius viderentur, praesertim quum facile 
erat intelleetu typos, valde inter se disjun:tos nostrum genus 
continere.  Contempleris $. 24/izoon et $. hypnoidem, S. 
hieracifoliam et S. oppositifolam, S. orientalem et mediam. 
Ex speciebus, quas commemoravi, suum quaeque typum 
ostendit, cui copia specierum aliarum adscripta est, Ab initio 
typi illi non satis observabantur; quum vero in dies magis 
intelligerent, divisionem generis usui accommodatam valde 
necessariam esse, natura ipsa videbatur typos praebere, ex 
quibus distinctio efficeretur. 
Attamen scriptores valde inter se discrepant. — Primum 
enim Haworth in libello suo, qui inscribitur: enumeratio 
Saxifragarum septendecim genera adesse statuit. Divisio ab. 
illo inducta etsi vix suppetit (quum multa eorum ne in sub- 
divisione quidem adhiberi possint), tamen, ut uno fere con- 
spectu totum genus conspiciatur, multum confert. — Putavit 
enim Haworth ad divisionem suam generis praeter magnam 
habitus differentiam non minore jure diversum modum, quo 
ealyx eum capsula sit conjunetus, adhiberi posse, cum sepala 
in multis speciehns ovario sint connata, in aliis haud con- 
nata, in aliis ovarium inferum, in aliis superum. 
Quae res notionem quidem praebet suppetentem, qua, 
quum genera inter se distinguentur, tum maxime familiae se- 
verni possunt, at, quod ad Saxifragam distinctio illa non sup- 
petit, quum quomodo ovarium superum in inferum paulatim 
* 
