AAN DEN LEESER. 
miet goet en was , hef welck onmoogelijck 
is, om van een eeuwige Goetheydtafte koor 
men. Ge 
Want, feghe fy , onfe ziel is altijt in een ge 
vangen huys, foo langen tijt, als fy fucht en 
kermt, in het lichaam deefes oride Godt 
die fou fijn Rechtveerdigheydt te kort doen » 
indien hy haar geen ander leeven, naa dit vere 
_drietigh traanen-dal en gaf, om haar met hem 
ecuwigh te verluftigen. Want foo de Heer 
onfe ziel deefe gunít niet en bewees „ ende 
…_ dat hy dit rampfaaligh leeven niet in een vol- 
_ maackter veranderde , foo fou het eynde van 
_de fcheppingh der ziel ellendigh leeven ; het 
welck teenemaal tegens de Waarheydt Godts 
fou ftrijden. De welcken uytdruckelijck bee 
tuyght, datter geen ellenden , qualen , noch 
doodt , van die alder - opperfte Volmaackt- 
heydt kunnen af-komen. Waarom by het quaat: 
niet als voor een tijdt dulden fal ‚ om naa onfen. 
verdurven aardt „ door een lichte verdruckinge, 
die haaft voorby gaat, gefupvert te hebben , ons 
een nyimeemende Heerlijckbeydt te fchenchen „ de 
welke het oooh niet gefien „ het oor niet gehoort 
noch de gedachten begreepen hebben ‚ ende alsaat 
Jder dagh duyfent jaaren duuren fal, ende diye 
ent jaaren maar een dagh fullen weefen. Want 
feght den Apoftel , #7 en aan mercken niet 
de dingen die men fiet „ maar de dingen die men 
nic en fiet. Want de dingen die men fiet fijn tie 
dein delijck® 
