AAN DEN LEESER, 
welcken deefe wonderbaarelijcke Hiftorie fal 
gebruycken , tot een Af beeldinge van fijne na- 
tuurelijcke ende geeftelijcke ellenden. De welc- 
ken foo meenighvuldigh fijn „ dat niemandt 
door het midden van het groot, ende onver= 
mijdelijck gedrangh der felve , den rechten 
ende {mallen wegh tot Godt fal vinden: ten 
fy dat hy oprechtelijck afltandt doet , van 
alles wat natuurelijck en verganckelijck is, om 
fich nergens anders aan te hechten „ als aan 
het geene dat geeftelijck en eeuwighis, ende 
dat de natuur te booven gaande ‚ voor altijt 
ende geduurigh de zicl verfaadigen kan. 
Om ons tot dit onderhoudt met geeftelijce 
ke ende boven-natuurelijcke dingen aan te raa= 
den, ende om door de fichtbaare dingen, 
tot den Schepper ende den Maacker der felve 
op te klimmen; foofeght den Apoftel: Dat 
de eeuwige kracht ende Goddelijckbeydt ‚ vande 
Scheppinge der werelt aan, Ht de fchepfelen ver= 
Slaan ende deurfien wordt, Énde den Koninck. 
lijcken Sanger , die roept volmondigh uyt. De 
wercken des Heeren fijn groot, fy worden onders — 
focht van alle die daar luft in bebben. Ende op 
een ander plaats feght ‘hy. De goddeloofe die 
en onderfoeckt de wercken des Heeren niet, alfoo 
hy in fijn herte feght 5 datter geen Godt en is. Waar 
op Iefaia uytroept: Wee den geenen die baar 
vroegh opmaacken in den morgenffont , flercken 
dranck naajagen „ ende vertoeven toe in de fchee 
meringe, — 
