134 Ernemert Vira 
Eenluft fou hebben , daar de pijn 
Van ons, fijn hert verdroot ? 
‘Neen foo waarachtigh als hy leeft , 
__Hy wilonsfterven niet! _ 
Maar wil , dat men het quaadt begeeft ; 
_Entotfijn goetheyt vliedt : 
En onder fijn Genaade wijckt, 
_ Die Godt, gelijck een Hin, 
Haar vleugels aan haar kiekens rijckt , 
Ons ftaadigh biedt, uyt min. 
Veel minder dan het moeders hert , 
__Verlaat haar fuygelingh , 
Vergeet ons Godt, die onsin fmert , 
Den wegh ter deught in gingh. 
Waarom foo draa, ons vleefch,maar flaapt, 
Geen ’t Hert verfwackt in min ; - 
Hy topklopt , ‘en het wacker maakt; 
En roept mijn Lief, laat in ; 
Doet open, Sufter , geeft gehoor ; 
Verlaat u vleefchen meních: 
Neyght tot u Koningh hert en oor, 
Soo is fijn luft, uw wenfch. 
Mijn Duyve, opent doch u Hert , 
_ Mijn hooft dat druypt van bloedt , 
Die dauw is balfem voor uw fmert 
Diepijn, u pijn verfoet. on n 
Ek Indien 
