Of afbeeldingh van’s menfchenleyen. 189 
Hy is daar Vreemdelingh, 
En Huysveft in een Tent; 
Maar daar hy recht op hoopt, 
Dat is de Stadt van ’t Leeven ; 
| En niet dit aarfche Dal ; 
| _ Dit Landt vol van ellendt. 
Áls Abram dan gelooft, 
__Soofteunt hy op den Heere, 
Sijn Fondament, fijn Godt, 
Sijn Maacker en fijn Al, ee 
De Rotsfteen van fijn Saadt; 
Waar door hem niets kan deeren 
Soo langh hy Boete doet , 
_ Hier in dít Traanen-Dal, 
Sijn Sara kreegh oock kracht vers 
Om kinderen t'ontfangen , ez 
‘t Geloof verjeught haar tijt, 
*_ Haar ouderdom wierdt jongh , 
anneer fy maar aan Godt, … 
En aan fijn Woordt bleef hangen. 
Die baar-moer fchiep en ’t Hert 
tVerftant, de Spraack, en Tongh. 
__ Siethieromfijnvanhaar 
le out was en verfturven , 
Soo veele zielen , als 
„ De Sterren fijn gebaart ; 
t Geral des fants is niets, 
| By ’t Saade van haar verwutver 
| Wanneer als Godt haar kracht 
| Vernieuwt hadt en herbaart, _ 5 
3 Stef 
