208 EPHEMERI Vira 
gens den avont tu{fchen de velden heen. voefs 
my fulcken oneyndigh getal kleene dier 
kens, wat grooter als muggen ; op het ij 
quamen fitten; dat ick daar t'eenemaal meg 
bedeckt was. Yder van deefe beeskens 
ftroopten op mijn kleederen „ eën dun vlies 
ken af: Het welck gedaan hebbende, {00 
fagh ick haar weer datelijck na het watef 
toe keeren. Daar fy haar even, als het 
groote Haft, al fpelende, ende wemelen 
de op vertoonden. Deefe dierkens haaf_ 
oorfpronck , isdie van het befchreeven Haft 
niet feer ongelijck : alfoo fy haar binne® | 
_indeflooten, ende de uytgegraven graftel_ 
onthouden. De welcke dan op haare gefct: 
te tijden veranderen, wanneer fy vange 
_lijcken twee vellekens af-ftroopen. Het eeft 
in het water, ende het ander op hetlante 
De wurmen van dit kleen Haft verfcheele® 
_ hier in van degroote, datfe nict in kley, 
pijpkens leeven; maar fy. houden haar get 
meenelijck op fteenige ende fandige gron 
den. Waarom fy oock harder ende fterckef 
van aardt fijn, als het groote Haft. Ko7 
mende oock haar huyt mer die der Kreefte? 
ende Garnaaten veel meer overeen. Aand 
_ fijden van haar lichaam hebben fy meed? 
kuuwen en vlotriemkens. Wanneer als me? 
in't midden van de Somer den een of ao 
0 
anderen {teen uyt den Rhijn ofte de Leek: © 
: a d je ck 
