210 EPHEMERI Vira 
Het is wel waar, dat de ziel miet altijd6 
in de daadelijcke vereeninge Godts kan fijd 
ende blijven; wans den menfch moer in hét 
_ weet fijns aangefichts fijn broodt winnen, dat 
is, om eeten, drincken, kleedingh endé 
een wooningh, valgens de nootfaacklijck 
heydt, arbeyden ; waar ontrent meenigh 
maal, alle den aandacht van den geeft ver’ 
eyfcht wordt: maar alfoo dat abfolute of on 
bepaalde noodruftigheeden fijn, foo is hét 
felve de wille Godts. Ende het is ander 
niet, als Godt , om Godt, voor een wey* 
nigh tijdts te laaten, op datwe fijn gebod! 
ende onfe Boete fouden volbrengen. Waat” 
vm wy dan wel neerftigh moeten toefie 
datwe ons niet te wijt van Godt en bege’ 
ven, namelijck : met onfe noodtfaacklijck” 
heeden te verdubbelen, te vermeerdere® 
daar ongeregelt naate trachten; of de felvé 
Ô fchrickelijckefaack ! te beminnen, end? 
daar verwaant en hooghmoedigh op te wet’ 
fen. Waar door wy vrywilligh van Godt 
fouden afwijcken , om onfe geneegenthet! 
den op wat andersals hem teleggen; w 
in alleen de fonde beftaat , ende de vel” 
dwaaltheydt van onfe reeden ende natuu®” 
lijcken geeft openbaar wordt. 
Alle onfe wil , memorie ende verftandt 
te gelijck met alle natuurelijcke feecke” 
heydt, moeten wy dan aan cen fijdel) A 
| cl 
