234 — ErmEmeEri Vira 
ezel toe» eis ongeordineerdelijck en begeerde 
of befaaten. En 
Sy wiften oock wel dat haare offerhan? 
den diefe deeden , ende haare beeften dicfe 
flachten, de faacken niet en waaren dit 
Godt van haar eyfchten; maar dat het wel 
een gebroacken geeft ende een verflaagen here 
dat hy beminde. Soo dat Godt wel het uyt 
wendigh werck wilde, maar by wilde # 
gelijck, dat het felve hee inwendige foë 
verbeelden: ende de uytterlijcke verto0' 
ninge van de verborge ende onfienelijckt 
geneegentheydt der ziele fijn. Even gelijk 
deuyrwendige offermge var ljaach,, Godt mad! 
voor foo verre bebaaghde , als hy op deinwe” 
dige geboorfaamheydt Abrabams fagb , end 
op het fmyvere overgeeven , van fijnwil aan d 
Heere fijn Godt. 
_ Waar uyt men fiet, dat alles wat uy 
terlijck is, niet alseen Schaduweis, fien 
op Chriftus , de Leer-meefter der licfd 
Godts, den Engel van dat verbondt, df 
Prophet tot dat eynde, den apoflel van 
leer, ende den Hoogen-priefter van die ce 
wige verfoeninge: deur de welcke alle # 
len faligh ‘worden, ende fonder de wel 
daar geen faligheydt en is, Want dat G 
in Adam wilde, dat heeft hy van fijne À 
komelingen :gewilt; dat wil hy onder £ 
Wet, ende dat wil hy door de Gaai dl 
/ 
