261 EPHEMERI Vira 
ons het bloet van Iefus Chriftus van alle onft 
fonden. 
Uyt die by gebrachte van deefe feel 
hoogh verlichte Jonghvrouw ; foo kurt 
ghy fien mijn Heer , waar in de verlating’ 
van alles beftaat , ende hoe het leeven val 
een Chriften geheel booven alle de neygif 
gen van de verdurve natuur is. Waar op íC 
udan vraagh : wat het my kan baaten , df 
ick de heele natuur weet , wanneer ick allé 
om Godt noch niet verlaaten heb; dat ic 
noch geen waar Chriften ben; ende dat ik 
door de onderhoudinge van Godts gebo0’ 
den , noch niet gekoomen ben tot de God’ 
delijcke liefde? En wat fal het andere meff’ 
{chen baaten, als ick mijne eygen willig? 
curicusheeden haar geleert hebbende , daf 
ick ende fy, tot dat eenigh noodigh eyndé 
niet en geraacken ? Want alle het geene df 
ons alleen tot Godt nietenleyt, dat en! 
ons eynde niet: en is het ons eynde nief 
Soo moeten wy het hier of hier naama 
verlaaten; en dat gewilligh of ongewillig!” 
Auderfins foo fouden wy wel altijt leeren, eh 
nimmermeer tot de waare volmaacktheyt 86 
raacken. Dat eeven al eens fou fijn 
ofwe den Ladder Jacobs ten halven wilde? 
opklimmen ‚ om een weynigh tijts daar nä 
weer nederwaarts te daalen , ende aan 
fchoonheyt ende de aangenaamheyt 65 
trap” 
