314 „Erhemerr Vrra 
ende het-bedrogh en lift noch eenigh and? 
perijckel „emis aldaar niet in; in teegendö 
daar is een-eeuwigh vergenoegen’ „ daar $ 
een geduurige voldoeningh ; jäadaar is ee 
geftaadige rufte , vreede ‚vende innerlijd 
verfaadigingh , in uwe licfde opgeflooten 
— Wil mijn ziel filvere Beecken, groene VA 
legen, wilfe aarigenaame Plantagten; wil 
donckerheyt ofte de aandachrighejt de 
Boffchen:s wil fy lieffelijck ende aengena®” 
Geluyt : jaa wil fy- het bekoorelijck e 
herte-fteelent gefangh der vagelenende Ná 
gaalen , nackt fy naa de koelheyt der Wä’ 
zen, de fuyfingen van een aangemaame Wi 
haackt fy naa de verquickingen der Wint, 
fijn het de Reucken daar fy naa verlanght» 
is daar anders yets, dat de finnen en kra 
“ten kunnen voldoen, dat het verftant 
begrijpen, ende de gedachten kunnen of 
derhaalen 2 Het is alles inu, 6 Godt, gf! 
brenght dat voort ‚ ghy formeert her, 
befchickt het; ghy geeft het weefen , end 
ghy befit dat heel volmaackt: Soo datd 
uwe vereeniginge geniet , die geniet ende 
befit veel meer , als de gantfche natuur el 
geeven , ende alle de finnen ende de kraC / 
ten bevatten kunnen. Want u geeftelijd 
vernoegingen Heere, gaan de gevoelige €1°, 
de finnelijcke onderhoudingen „ foo verse 
booven , als den ‘Hemel -de aarde ie” 
Wii Ee OV 
Seen 
