330 Ernemerrt Vira 
ner Ellenden, ende tot een geduurige Ve 
ootmoediginge des herten: van weegen 
wy foo verre door onfen verdurven aard’ 
van U fijn afgeweecken , dat daar door ® 
onfe Natuur ende Verftant yets gefloop® 
is, het welck óns onvermijdelijck verhit’ 
dert, van ons niet geftaadigh met u te ku’ 
nen onderhouden. 
Ende alfoo fal mijne ziele dan ondervit 
den, waarom dat wy oock onfe N, oorfaack 
lijckheeden felve, foo feer moeten vermif’ 
deren ende befnoeyen , als ons mogelijck 
op dat wy foo veel te minder verhinderi®” 
gen, ende beletfelen mochten hebben , o® 
u Heere fonder ophouden aan te kleevel’ 
Waar door ons dan het eeten „drincken, kléf 
den, flaapen, de buyfingb, wooningh , end? 
foo voorts „ een laft fal worden ô God? 
Want als wy daar meede uyt Noodruftig 
heyt noch befigh fijn , foo oeffenen wy o® 
in die dingen , die onfe zielen van U af-hot’ 
den: ende die loutere fonden ende verdo® 
melijcke misdaaden worden, foo wann 
als wy haar vermeenighvuldigen ; ended? 
wy door een verkeerde finnelijckheyt , €” 
de een verdurven eygen willigheyt , of 
met voor bedachtheyt van U af-keeren. 
Hierom Ò mijn Godt ende Salighma2® 
ker geeft dat mijn ziele u oprecht mach ber 
_ minnen, ende niet wat anders neffens fe 
een ee ende 
X 
