iè 
390 ErneMmERI Vira 
welckete doen , ghy leven ende fterven (ult 
in uwe verdurventheydt. 
En hoewel de menfchen malkanderef 
vleyen door fchoone redenen , ende acnge 
naame Overdenckingen , foo fullen fy hat 
evenwel bedroogen vinden aan den doodt: 19 
dien fy by haer lecven de middelen niet by dé 
hant genoomen hebben, om de verdurvent 
heyt tebooven te koomen ‚ de welcke de {of 
de in de menfchelijcke natuur gebracht heet 
Siet hieralle het geene, dat Godt my of” 
derwijftten deefen aanfien ; ende niet tege” 
ftaande de menfchen , heel verre af fijn , vä? 
deefe gevoelens ; ende dar fy gelooven vê2 
Gödt gefchaapen te fijn , in den ftant daf 
fy haar teegenswoordigh in bevinden. Soo” 
het over-klaar dat Godt niets quaats ki? 
voortgebracht hebben 3 ende by gevolgb : 
Dat hy den meních niet en kan gefchaap®? 
hebben inde ellenden, daer hy fich tegen” 
woordigh in bevindt , foe ten aanfien val | 
fijnlichaam „ als fijn ziel ende geeft. Al 
Want den meních gevoelt door onderv® 
dingh dar alle de werckingen van fijn zie’ 
inonorder fijn ; dat fijn verftant verdoncké” 
is; dat fijn memorie onordentelijck ende v& 
wart is; dat alle fijne herts-tochten ongers, | 
gele zijn ; gelijck oock dat Gijn eyge wil bi 
is. Waar uyt den menfch befluyten mof!’ 
Dat Godr niets van alle deefe dingen , in hel, 
gefchaapen heeft , maademaal dat hy no! 
yets kan voortbrengen dat quaadt is : ende d 
her felve ten alderhooghften quaat is » VO 
de faligheydr ende de beftieringh der ziek 
de welcke daar door niet en weet , hoe 
fy haar draagen moet. van weegens dst 
